Wojny ze Szwecją
Wojny ze Szwecją spowodowane były roszczeniami Wazów polskich do tronu szwedzkiego oraz pragnieniem władców Szwecji, by uczynić Morze Bałtyckie szwedzkim morzem wewnętrznym. Pierwszy poważny konflikt wybuchnął w 1600 roku, kiedy to Polska zajęła Estonię, do której prawa rościła sobie Szwecja. Konflikt został czasowo zakończony w 1605 roku, kiedy to wojska polskie dowodzone przez Jana Karola Chodkiewicza rozgromiły wojska Szwedów. Mimo tego zwycięstwa zawarto w 1611 niekorzystny dla Polski pokój, który oddał Szwedom niemal całe Inflanty. W 1617 roku została wznowiona wojna ze Szwecją, a w 1622 roku zawarto rozejm w Mitawie, ponownie niekorzystny dla Polski, która otrzymała w nim tylko skrawek Inflant Wschodnich, zwany Inflantami Polskimi, oraz Kurlandię. W 1655 roku, za namową min. Hieronima Radziejowskiego, Szwedzi najechali Rzeczpospolitą. W Wielkopolsce bez walki zmusili pospolite ruszenie do kapitulacji, a w Kiejdanach zawarli umowę z Radziwiłłami, której Litwa poddawała się Szwecji w osobie Karola X Gustawa. Wojna została zakończona traktatem w Oliwie, w którym to Jan Kazimierz zrzekł się pretensji do tronu szwedzkiego, a Polska ostatecznie otrzymała te same ziemie, które gwarantował jej rozejm zawarty w Mitawie. To wydarzenie zakończyło epokę siedemnastowiecznych wojen polsko-szwedzkich.
