Dynastia Wazów

Urodzony w 1609 roku Jan Kazimierz był bratem Władysława, on właśnie przejął w 1648 roku tron Rzeczypospolitej. Od początku panowanie Jana Kazimierza nie było łatwe - rozpoczęły je zmagania z wystąpieniami kozackimi dowodzonymi przez Bohdana Chmielnickiego. Jan Kazimierz prowadził też długie i wyniszczające wojny ze Szwecją (nie zrzekł się oczywiście pretensji do tronu szwedzkiego) oraz z Rosją. Mimo wielu starań tego bardzo pracowitego króla (potrafił spędzić w sejmie nawet trzydzieści godzin, ani na chwilę nie przerywając pracy) jego panowanie osłabiło Polskę. Początkowo starał się współpracować ze szlachtą, jednak w czasie potopu szwedzkiego, szwedzkiego obliczu wielu zdrad, jakich dopuszczała się magnateria, zaczął wykazywać tendencje do wzmocnienia władzy monarszej. Chciał znieść dotychczasową elekcję w formie viritim i zastąpić ją elekcją vivente rege, czyli elekcją za życia króla (elekcja vivente rege została przeprowadzona w Polsce tylko raz, za panowania Zygmunta Starego, co wywołało ogromny sprzeciw szlachty). Dążenia króla doprowadziły do zawiązania rokoszu pod przewodnictwem wielkiego marszałka koronnego Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Rokosz został przez króla stłumiony, jednak przekreślił szansę na jakiekolwiek znaczniejsze reformy ustrojowe. Król, wobec niemożności przeprowadzenia jakichkolwiek zmian, abdykował w 1668 roku, kończąc tym samym rządy Wazów w Polsce.